Ελένη Δεληγιάννη
Ως παιδί, δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να παίζει απλώς.
Θυμάμαι να παρατηρώ.
Να προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει πίσω από τις λέξεις,
να διαβάζω σιωπές, κινήσεις και εντάσεις.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η σχέση μου με τους ανθρώπους.
Τα πρώτα χρόνια
Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον όπου
η συναισθηματική ασφάλεια δεν ήταν δεδομένη.
Η οικογένεια μου είχε τη δική της ιστορία.
Σχέσεις με ένταση και έναν πατέρα που πάλευε
με τις δικές του εξαρτήσεις.
Πολύ νωρίς, μπήκα στον κόσμο της θεραπείας.
Στα πέντε μου χρόνια, βρέθηκα στην πρώτη μου
οικογενειακή συνεδρία ψυχοθεραπείας.
Δεν θυμάμαι ακριβώς τι ειπώθηκε.
Θυμάμαι όμως πώς ένιωσα.
Κάποιος απέναντι μου έβλεπε το παιδί.
Όχι το πρόβλημα.
Όχι την οικογένεια.
Το παιδί.
Και αυτό έγινε ένα από τα πρώτα μου πρότυπα
για το τι σημαίνει φροντίδα.
Η δική μου εσωτερική διαδρομή
Η σχέση μου με την ψυχοθεραπεία δεν ήταν ποτέ μόνο επαγγελματική.
Ήταν προσωπική, επίμονη και πολλές φορές δύσκολη.
Δούλεψα με τον εαυτό μου μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις:
Ψυχοθεραπεία, σωματική δουλειά, εναλλακτικές θεραπείες
και εκπαιδεύσεις που δεν έδιναν μόνο γνώσεις αλλά
με έφερναν αντιμέτωπη με ερωτήματα ταυτότητας.
Δεν έψαχνα απλώς να “γίνω καλά”.
Έψαχνα να καταλάβω ποια είμαι.
Και αυτό δεν έγινε σε μία στιγμή.
Έγινε μέσα από κομμάτια.
Μέσα από αποδόμηση και χτίσιμο.
Η επιρροή από την μητέρα
Η μητέρα μου είχε τον δικό της δρόμο.
Μέσα από τη yoga και τις εναλλακτικές πρακτικές,
πάλευε κι εκείνη να βρει ισορροπία, νόημα, και μια μορφή θεραπείας.
Με επηρέασε βαθιά, όχι γιατί είχε όλες τις απαντήσεις,
αλλά γιατί δεν σταμάτησε να ψάχνει.
Αυτό το “ψάξιμο” έγινε κοινή γλώσσα.
Μετακίνηση
Κάποια στιγμή, η αναζήτηση έφυγε από μέσα μου και βγήκε στον κόσμο.
Έζησα σε διαφορετικές χώρες,
μετακινήθηκα,
άφησα πίσω μου εκδοχές του εαυτού μου
και δημιούργησα νέες.
Η μετανάστευση δεν ήταν μόνο γεωγραφική.
Ήταν υπαρξιακή.
Σε κάθε νέο μέρος, έπρεπε να απαντήσω ξανά:
ποια είμαι εδώ;
Γιατί επέλεξα την θεραπεία
Δεν έγινα θεραπεύτρια επειδή απλώς “μου άρεσε η ψυχολογία”.
Έγινα γιατί έχω υπάρξει μέσα σε σύγχυση,
σε αβεβαιότητα,
σε σχέσεις που δεν είχαν σαφή όρια,
σε στιγμές που δεν ήξερα τι μου ανήκει και τι όχι.
Και ξέρω πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει ένας άνθρωπος απέναντί σου
που δεν θα σε διορθώσει,
δεν θα σε πιέσει,
αλλά θα σε βοηθήσει να δεις καθαρά.
Στη δουλειά μου, δεν προσπαθώ να δώσω έτοιμες απαντήσεις.
Δουλεύω με ανθρώπους που θέλουν να καταλάβουν τον εαυτό τους,
να δουν τα μοτίβα τους,
και να πάρουν πίσω την ευθύνη της ζωής τους.
Σήμερα
Η δουλειά μου βασίζεται σε όλα αυτά τα κομμάτια.
Στη γνώση, αλλά και στην εμπειρία.
Στην εκπαίδευση, αλλά και στη διαδρομή.
Δεν στέκομαι απέναντι ως “ειδικός που ξέρει”.
Στέκομαι ως κάποια που έχει κάνει δουλειά με τον εαυτό της
και συνεχίζει.
Πώς δουλεύω
Προσεγγίζω την θεραπεία συνθετικά,
με βάση τη συστημική προσέγγιση,
εστιάζω στις σχέσεις που διαμορφώνουν,
στα μοτίβα που επαναλαμβάνονται
και στο πώς αυτά εμφανίζονται σήμερα.
Δεν μένουμε μόνο στην κατανόηση.
Δουλεύουμε και στο πώς αυτό αλλάζει στην πράξη.
Κλείνοντας
Η θεραπεία δεν είναι να “διορθώσεις” τον εαυτό σου.
Είναι να καταλάβεις ποιος είσαι,
τι σου ανήκει και τι όχι
και να αρχίσεις να ζεις με περισσότερη σαφήνεια.
Πάνω απ' όλα η θεραπεία είναι σχέση.
Αν αυτό είναι κάτι που ψάχνεις,
μπορούμε να το δουλέψουμε μαζί.
